ای آنکه از دیار من آخر گریختی

کی می توانم اینکه به هر آرزو رسید

افسوس ! ای که عشق من از خاطرت گریخت

چون شد که یک نظر نفکندی به سوی من

می خواستم که دوست بدارم ترا هنوز

زیرا به غیر عشق نبود آرزوی من

بیچاره من ، بلازده من ، بی پناه من

کز ماجرای عشق توام جز بلا نماند

از من گریختی و دلم سخت ناله کرد

کان آشنا برفت و مرا آشنا نماند "

نادر نادر پور