بعد از عید بهمون گفتن از خرداد ماه حقوقمونو زیاد میکنن و الان هرماه خیلی سخت و نصفه نیم حقوق قبلی رو میگیریم و اصلا نمیفهمیم که چه جوری میره

با این وضعیت که داریم بعید نیست که کلا نتونن حقوقمونو بدن و این برای یه آدم سی ساله واقعا ترسناکه

خدا رو شکر که مسئولیتهای دیگه ای ندارم خدا رو شکر که تنهام و درگیری و دلبستگی ذهنی به مشکلات اقتصادیم اضافه

البته که وجود یه رابطه ی عاطفی اونطور که حالمو خوب کنه لازمه اما فعلا در شرایط موجود خوبه که نیست چون احتمالا ترکش شرایط داغون به رابطه م برخورد میکرد

البته که یه آدم بالغ مسئولیت انتخاب هاش رو به عهده میگیره البته که من هنوز به بلوغ ذهنی نرسیده م ولی نسبت به انتخاب هام بی تفاوت نیستم

چرا این حرفا رو میزنم چون نیاز دارم با خودم حرف بزنم وقتی باخودم حرف میزنم ارومتر میشم

چه لزومی داره که اینجا با خودم حرف میزنم شاید یکی گذری اینا رو خوند و من هم دیده شدم

دیده شدن؟بله متاسفانه آدمیزادی که منم نیاز دارم به دیده شدن